Niet doen!

Bruno Vanden Broecke & Peter De Graef

Het probleem is dat we woorden als werkelijkheden ervaren. 
We zijn vergeten dat taal niet meer is dan een landkaart, een stratenplan waarmee we ons oriënteren ten opzichte van elkaar, in de chaos die de werkelijkheid in wezen is. De woorden die we daarbij gebruiken zijn niet meer dan symbolen, icoontjes die we aanklikken door ze uit te spreken.
Op een stadsplan wordt een pleintje voorgesteld als een grijs vierkant.
De bomen, de duiven, het geblutste colablik voort geblazen door de wind, de bedelaar die zit te staren op de bank, de peuken bij zijn voeten, het frituur op de hoek…  dat is allemaal weggelaten.  Niemand gaat op een stratenplan kijken waar hij zijn auto heeft geparkeerd.
Maar op de kaart van de taal doen we dat soort dingen wel. 
We ervaren woorden als werkelijkheden en toveren ze om tot theorieën, en maken daarmee conceptuele bouwsels opgetrokken uit principiële veronderstellingen waarin we vervolgens gaan wonen.
Zo zijn we geworden zoals nu…
Heel erg vervreemd van de dingen zoals ze gewoon zijn.    

Bruno Vanden Broecke en Peter De Graef leerden elkaar kennen tijdens de opnames van 'Den elfde van den elfde' en voelden meteen dat er een klik was. Op vraag van Vanden Broecke schreef De Graef een stuk voor de twee, Niet doen!.

Peter De Graef: "Als auteur geraak ik dan opgewonden, omdat je voor zo iemand een partituur kan schrijven die de mogelijkheden van het medium aftast. Je kan de grenzen gaan opzoeken van het narratieve en het beeldende. Dus ik zit nu in de laatste rechte lijn van een heel merkwaardig stuk, voor ons twee geschreven … Enerzijds mooi, toegankelijk, maar tegelijk ook veelzijdig en gelaagd. En hopelijk ook suggestief, brutaal, ontroerend en kwetsbaar soms."